Ka histori që politika shqiptare i kujton vetëm kur i leverdis. Raporti i Dick Marty-t është një prej tyre. Por janari i vitit 2011 ka një episod që meriton të rikthehet në vëmendje, sidomos kur sot debati për të përdoret sipas interesit të ditës.

Në atë kohë, Sali Berisha ishte kryeministër dhe PD drejtonte qeverinë. Përballë raportit të Marty-t, Berisha publikisht e kundërshtoi dhe e cilësoi të pabazuar, ndërsa deklaronte se Shqipëria ishte e gatshme për hetime ndërkombëtare.

Por në Strasburg ndodhi diçka tjetër.

Më 25 janar 2011, Asambleja Parlamentare e Këshillit të Evropës votoi rezolutën e lidhur me raportin e Marty-t. Nga delegacioni shqiptar, Damian Gjiknuri votoi kundër. Po kundër votoi edhe Shpëtim Idrizi. I vetmi shqiptar që votoi pro ishte Ilir Rusmali, përfaqësues i PD-së.

Dhe këtu qëndron përgjegjësia politike që nuk mund të fshihet pas një loje fjalësh: Rusmali nuk ishte aty si qytetar privat. Ai përfaqësonte PD-në, partinë në pushtet, në një delegacion parlamentar ku qeveria Berisha kishte peshën e saj politike.

Prandaj, të thuash sot se “Berisha votoi pro raportit të Marty-t” është teknikisht e pasaktë. Por të thuash se qeveria dhe mazhoranca e Berishës nuk kanë asnjë lidhje me atë votë është po aq e pasaktë.

Ky është ballafaqimi i harruar.

Në njërën anë, Berisha me deklaratat e tij kundër raportit. Në anën tjetër, përfaqësuesi i PD-së që votoi pro rezolutës. Dhe përballë tyre, Damian Gjiknuri që votoi kundër dhe e kritikoi raportin për mungesë provash, duke thënë se në pjesë të tij ngjante më shumë me një opinion politik sesa me një raport hetimor.

Nuk është histori për të glorifikuar Gjiknurin dhe as për të demonizuar Berishën. Është thjesht një episod politik që tregon se fjalët e liderit dhe vota e përfaqësuesve të tij nuk ishin domosdoshmërisht e njëjta gjë.

Por përgjegjësia politike e një qeverie nuk mbaron aty ku mbaron gishti që shtyp butonin e votimit.

Dhe pikërisht këtë pjesë historia shqiptare ka zgjedhur ta harrojë.