Fron Nahzi – Euractiv

Protestat në Shqipëri – të quajtura “ Revolucioni i Flamingos” – mund të kenë tërhequr vëmendjen ndërkombëtare, por nuk ka gjasa t’i japin fund pushtetit të kryeministrit Edi Rama. Jo sepse shqiptarët janë të kënaqur. Jo sepse korrupsioni është zhdukur. Jo sepse institucionet e Shqipërisë janë më të forta se kurrë. Rama mbetet i sigurt sepse opozita zyrtare ka kaluar vite duke shkatërruar besueshmërinë e vet. 

Për sa kohë që Partia Demokratike mbetet e lidhur me Sali Berishën, Rama fle rehat. Për shumë shqiptarë, zgjedhja nuk është midis një qeverie dhe një opozite. Është midis dy epokave politike nga të cilat janë lodhur. Berisha, i rënduar nga dekada polemikash, mbetet një simbol i një klase politike që refuzon të largohet nga skena. Partia Demokratike i ngjan gjithnjë e më shumë një biznesi familjar që maskohet si një lëvizje politike, më e interesuar në mbrojtjen e trashëgimisë së vet sesa në ndërtimin e së ardhmes së Shqipërisë.  

Kjo është politika më e madhe e sigurimit politik të Ramës. Por sfida e tij më serioze nuk po del nga Parlamenti, por nga shoqëria civile. Lëvizja Flamingo nuk është thjesht anti-Rama – është edhe anti-Berisha. Ajo hedh poshtë zgjedhjen e gabuar që ka dominuar politikën shqiptare për një brez dhe përfaqëson qytetarët e rraskapitur nga lufta e përhershme politike midis burrave që e kanë sunduar Shqipërinë drejtpërdrejt ose tërthorazi për pjesën më të madhe të epokës postkomuniste. 

Ajo që e bën lëvizjen të rrezikshme nuk është madhësia e saj, por mesazhi i saj. Ajo kërcënon historinë që Rama ka ndërtuar me kujdes për dy dekada.  

Asnjë politikan në Ballkan nuk e ka reklamuar veten me kaq sukses te elitat perëndimore. Rama nuk është thjesht kryeministri i Shqipërisë, ai është bërë një markë e stilit të jetesës politike. I rrjedhshëm në anglisht, frëngjisht dhe italisht, ai lëviz pa mundim nëpër konferenca, galeri arti, grupe mendimi, samite dhe rrethe shoqërore elitare. Ai adhurohet nga gazetarë, diplomatë, arkitektë, filantropë, konsulentë dhe krijues të shijeve kulturore që shohin tek ai imazhin e një reformatori modern evropian.

Shumë admirues perëndimorë flasin për Ramën sikur ai nuk po e qeveriste thjesht Shqipërinë, por sikur po e zvarriste personalisht atë në shekullin e njëzet e një. Pikërisht ky është problemi. 

Ndonjëherë, Rama duket më pak i interesuar të jetë kryeministër sesa të bëhet një figurë historike. Ai është politikan, piktor, autor, patronazh arkitektësh, stilist kravatash, intelektual publik dhe kurator kulturor i mbështjellë në një personalitet të ndërtuar me kujdes. Ai nuk qeveris thjesht Shqipërinë. Ai e performon Shqipërinë. 

Një protestë jashtë Ambasadës Shqiptare në Londër, 6 qershor 2026.

Gjithçka përfundimisht sillet rreth tij. Projektet e infrastrukturës bëhen projekte të Ramës. Iniciativat kulturore bëhen iniciativa të Ramës. Politika e jashtme bëhet diplomaci e Ramës. Zhvillimi urban bëhet vizioni i Ramës. Qeveria i ngjan gjithnjë e më shumë një prodhimi me një njeri në të cilin ministrat mbështesin aktorët dhe institucionet ekzistojnë për të amplifikuar personazhin kryesor.  

Mbrojtësit e tij e quajnë këtë lidership. Kritikët e tij e quajnë narcizëm të ngritur në një filozofi qeverisëse. 

Rrënjët e këtij stili politik shtrihen që nga vitet e tij si kryetar bashkie i Tiranës. Historia u bë e famshme: Rama pikturoi fasadat e ndërtesave të epokës komuniste me ngjyra të ndezura dhe fitoi vlerësime ndërkombëtare. Vizitorët e huaj panë kreativitet dhe transformim. Kritikët panë diçka tjetër: fasada shumëngjyrëshe që fshihnin realitete të lëna pas dore pas tyre. 

Vite më vonë, metafora duket e pashmangshme. Kullat moderne ngrihen, arkitektët ndërkombëtarë mbërrijnë, zhvillimet luksoze shumohen, investitorët e huaj mirëpriten me krahë hapur. Megjithatë, shumë shqiptarë pyesin gjithnjë e më shumë nëse transformimi po ndodh për qytetarët e zakonshëm apo për një klasë globale investitorësh, zhvilluesish, konsulentësh dhe miqsh politikë.  

Pavarësisht se drejton një Parti Socialiste, Rama shpesh qeveris më pak si një socialist dhe më shumë si drejtori ekzekutiv i një shteti të vogël të disponueshëm për blerje. Pavarësisht nëse paratë vijnë nga Evropa, Gjiri, Emiratet e Bashkuara Arabe, apo projekte të lidhura me rrethin e Donald Trump dhe Jared Kushner , mesazhi është jashtëzakonisht i qëndrueshëm: Shqipëria është e hapur për biznes.  

Shumica e shqiptarëve nuk i kundërshtojnë investimet. Përkundrazi; ata e mirëpresin zhvillimin dhe rritjen ekonomike. Ajo që ata kundërshtojnë është errësira. Ata duan transparencë në vend të marrëveshjeve të fshehta. Ata duan llogaridhënie në vend të favorizimit politik. Ata duan institucione që kanë më shumë rëndësi sesa personalitetet. 

Këto kërkesa godasin drejtpërdrejt në zemër të projektit Rama. Mbështetësit ndërkombëtarë të kryeministrit shpesh e lavdërojnë vendosmërinë e tij. Ata festojnë aftësinë e tij për të kapërcyer burokracinë dhe për të kryer punët. Por demokracia buldozer duket gjithmonë më tërheqëse nga jashtë sesa nga brenda. Elitat perëndimore i duan udhëheqësit e fortë kur ata miratojnë projekte arkitekturore, nënshkruajnë marrëveshje investimi dhe flasin gjuhën e modernizimit.  

Qytetarët duhet të jetojnë me pasojat. Këtu lëvizja Flamingo ka dhënë goditjen e saj më të fortë. Ajo ka ekspozuar hendekun midis Shqipërisë që ekziston në revistat ndërkombëtare dhe Shqipërisë që përjetojnë shumë prej qytetarëve të saj. Ajo u ka imponuar pyetje të pakëndshme admiruesve perëndimorë, të cilët shpesh kanë qenë të gatshëm të anashkalojnë shqetësimet demokratike në këmbim të stabilitetit, mundësive të investimit dhe një partneri karizmatik.  

Edi Rama me Emmanuel Macron në samitin e 6-të të Komunitetit Politik Evropian më 16 maj 2025 në Sheshin Skënderbej në Tiranë, Shqipëri.

Simbolika s’mund të ishte më e përsosur: një  flamingo rozë përballë një kryeministri dy metra të gjatë, i cili ka kaluar vite duke u ngritur mbi politikën shqiptare. 

Për momentin, Rama mbetet plotësisht në kontroll. Ai nuk do të japë dorëheqjen. Ai e kupton që protestat vijnë e shkojnë. Vjedh vapa e verës, turmat tkurren, ciklet e lajmeve ndryshojnë. Qeveritë mbijetojnë dhe establishmenti ndërkombëtar mbetet kryesisht mbështetës. 

Kjo është arsyeja pse lëvizja Flamingo nuk ka gjasa ta largojë atë nga pushteti. Rëndësia e saj qëndron diku tjetër. Për herë të parë në vite, ajo ka sfiduar mitin që rrethon Edi Ramën, duke zbuluar se pas imazhit të artistit-burrështetas, të preferuarit të konferencave dhe hapjeve të galerive perëndimore, qëndron një politikan që akuzohet gjithnjë e më shumë për përqendrimin e pushtetit, ndërsa e paraqet atë si përparim.  

Kërcënimi më i madh për Edi Ramën nuk është Sali Berisha, i cili mbetet i rënduar nga e kaluara. Nuk është as vetë lëvizja Flamingo. Kërcënimi i vërtetë është hendeku në rritje midis imazhit që ai ia ka shitur me sukses botës dhe realitetit që një numër gjithnjë e në rritje i shqiptarëve besojnë se po përjetojnë në vendlindje. 

The post Arritja më e madhe e Ramës: Të bindë Perëndimin se ai është Shqipëria! appeared first on GIJOTINA.